راسخي لنگرودي

دوست شاعري كه در سراسر عمر به كتاب وابسته و دلبسته بود در اواخر عمر به علت شدت بيماريِ ديابت به تدريج بينايي خود را از دست داد و شوربختانه از نعمت خواندن محروم شد؛ همان نعمتي كه به گفته خود طي چند دهه همه لذت و دلگرمي زندگياش را تشكيل ميداد. يك روز براي عيادت و گپ و گفت به خانهاش رفتم. آن روز برحسب اتفاق يكي از روزهاي «هفته كتاب» بوددوست شاعري كه در سراسر عمر به كتاب وابسته و دلبسته بود در اواخر عمر به علت شدت بيماريِ ديابت به تدريج بينايي خود را از دست داد و شوربختانه از نعمت خواندن محروم شد؛ ه...

احمد راسخی لنگرودیگذشتههایی نه چندان دور نامهنگاری یک سنت بود. آن زمان که هنوز انواع این امکانات نوظهورِ ارتباطی نبود، وقتی از هم دور میشدیم اولین و بیشترین چیزی که ما را به هم متصل میکرد و از اوضاع و احوال یکدیگر باخبرمان میساخت سنت نامهنویسی بودگذشتههایی نه چندان دور نامهنگاری یک سنت بود. آن زمان که هنوز انواع این امکانات نوظهورِ ارتباطی نبود، وقتی از هم دور میشدیم اولین و بیشترین چیزی که ما را به هم متصل میکرد و از اوضاع و احوال یکدیگر باخبرمان میساخت سنت نامهنویسی بود. چرخه ارتباطات در زندگی...

برشی از یک زندگی                                                    احمد راسخی لنگرودی  ... این پیرمرد زمان مرگش را از پیش خوانده است؛ «پایان همین زمستان خواهم مرد!» همه سرمایهxadاش را پای قمار باخته است. هرچه زمین و خانه و اثاثیه منزل داش...